Structuur 2024 — De Bosuil

Een gewone projectie gaat op een scherm. Mapping gaat op wat er al staat. Dat vraagt dat het beeld per vlak wordt bijgesneden en vervormd, zodat een rechthoekige bron precies op een schuine wand of een onregelmatig object valt.

De media-server doet twee dingen tegelijk: • De geometrie: het beeld passend maken op de vlakken in de zaal • De afspeellogica: welk videoblok wanneer speelt, en hoe het op de muziek gestuurd wordt

Dat tweede is wat mapping van een decorstuk onderscheidt. Als het beeld op het ritme meebeweegt, wordt de zaal onderdeel van het geheel; als het losstaat, is het behang met een projector ervoor.

Het uitmeten en uitlijnen gebeurt in de zaal, in het donker, en kost tijd die vooraf in de planning moet staan.

Een gewone lichtbron is één kleur tegelijk. Pixel-licht bestaat uit veel afzonderlijke punten die elk hun eigen kleur en helderheid krijgen. Daarmee verschuift licht van verlichting naar beeld.

Wat dat oplevert in een zaal: • Bewegingen die over een strip of frame lopen in plaats van aan- en uitgaan • Patronen die het videobeeld doortrekken tot buiten het geprojecteerde vlak • Aftellingen en accenten die precies op de muziek vallen

De winst zit in de koppeling. Als pixel-licht, mapping en laser vanaf één plan aangestuurd worden, versterken ze elkaar. Draaien ze los van elkaar, dan concurreren ze om de aandacht van de bezoeker.

Meer watt betekent niet automatisch meer effect. In een afgesloten zaal, met haze in de lucht en zonder concurrerend daglicht, tekent een 3W-laser al scherpe, volle bundels. Buiten op een groot terrein ligt dat anders; daar heb je meer vermogen nodig om dezelfde afstand te overbruggen.

Wat de zichtbaarheid in een zaal bepaalt: • Hoeveel haze er in de lucht hangt • Waar de laser hangt en welke hoek de bundels de zaal in maken • Hoe donker de rest van het lichtbeeld op dat moment is

Dat laatste wordt vaak vergeten. Een laser die tegelijk met vol wit licht aan staat, verdwijnt. Door het lichtbeeld even terug te nemen op het moment dat de laser komt, krijgt hij de ruimte die hij nodig heeft.

Het grootste risico bij een productie met veel beeldtechniek is niet dat één onderdeel het niet doet, maar dat alle onderdelen het tegelijk doen zonder samenhang. Drie indrukwekkende effecten die door elkaar lopen, zijn samen minder dan één effect dat klopt.

Wat daarvoor nodig is: • Eén ontwerp waarin video, licht en laser dezelfde momenten kennen • Eén aansturing, zodat de timing niet handmatig gelijkgehouden hoeft te worden • Een doorloop in de zaal voordat er publiek is, om de timing echt te horen en te zien

Omdat DAE deze disciplines zelf in huis heeft, wordt dat een ontwerpkeuze in plaats van een coördinatieprobleem. Plan je iets vergelijkbaars? Vraag een offerte aan met je zaal en je programma erbij.